✿ Κάθε εμπόδιο για καλό

Το παρακάτω κείμενο δε βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. 

   Αρχές Ιουνίου θα 'ταν και το καλοκαιράκι είχε μπει για τα καλά στη ζωή του Γιάννη και της Δήμητρας. Οι ηλιαχτίδες του ήλιου είχαν μόλις αρχίσει να ξεπροβάλλουν δειλά δειλά φωτίζοντας το δωμάτιο. 

   Τους τελευταίους μήνες η Δήμητρα απολάμβανε όλο και περισσότερο τη ζωή. Ανυπομονούσε να φέρει στη ζωή το αγοράκι της. Το μοναχογιό της. Αδημονούσε να αντικρίσει τα μάτια του, το βλέμμα του, το ίδιο του το χαμόγελο. 

   Άνοιξε προσεκτικά την πόρτα του δωματίου για να μη ξυπνήσει τον άντρα της που κοιμόταν ήσυχα στο κρεβάτι τους και κατέβηκε τις σκάλες κατευθυνόμενη προς την κουζίνα. Ένα βάζο με όμορφες κίτρινες τουλίπες στόλιζε το τραπέζι. Αυτός ο άνθρωπος ήξερε καλά τον τρόπο να ομορφαίνει τη ζωή της με μικρές αλλά τόσο ξεχωριστές γι΄αυτήν κινήσεις. Τρεις όμορφες τουλίπες δεμένες με μπλε κορδέλα έκαναν την καρδιά της να σκιρτήσει. Δίπλα τους ήταν ένα σημείωμα...

  «Τρεις μέρες μένουν μόνο μέχρι να γίνω πατέρας. Τρεις όμορφες τουλίπες είναι το λιγότερο που μπορώ να σου προσφέρω για να σου δείξω το πόσο σ'ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου! Ο Γιάννης σου»


   
   Λίγες μέρες αργότερα έφτασε η στιγμή που η Δήμητρα θα γινόταν μητέρα. Ήθελε να τσιρίξει από τη χαρά της, να φωνάξει, να ανακοινώσει παντού πως σήμερα ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της. Αργότερα, όμως, στο χειρουργείο τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Η Δήμητρα ζαλιζόταν συνεχώς, τα εκτυφλωτικά φώτα της αίθουσας του χειρουργείου έκαναν τα μάτια της να καίνε και τα όλο σημασία βλέμματα των γιατρών την ανησυχούσαν πολύ. Πονούσε. Πονούσε αφάνταστα αλλά δε το έβαζε κάτω. «Κάθε εμπόδιο για καλό καρδούλα μου» της έλεγε ο Γιάννης κρατώντας σφιχτά το χέρι της κι αυτή έπαιρνε δύναμη. Στην τελευταία της προσπάθεια να σπρώξει ήθελε να ουρλιάξει. Αλλά δεν τα κατάφερε. Της κόπηκε η ανάσα. Περίμενε να ακούσει το κλάμα του μωρού της. Ξαφνικά σκοτείνιασαν όλα γύρω της. Είχε λιποθυμήσει. 

   Λίγη ώρα αφότου είχε ανοίξει τα μάτια της, οι γιατροί της ανακοίνωσαν πως το μωρό της γεννήθηκε νεκρό. Για ακόμη μια φορά η Δήμητρα έχασε τη γη κάτω απ΄ τα πόδια της. Εκείνη η μέρα σημάδεψε για τα καλά τη ζωή της. Εκείνη η άσχημη εμπειρία που βίωσε ήταν η αφορμή για να πέσει η Δήμητρα σε κατάθλιψη. 

  Τα χρόνια που πέρασαν ήταν δύσκολα για το ζευγάρι ωστόσο η Δήμητρα σιγά σιγά γινόταν καλύτερα ξεπερνώντας το σοκ που βίωσε χάρη στην υποστήριξη του άντρα της και των γονιών της. Το αντρόγυνο είχε συζητήσει αρκετές φορές το ενδεχόμενο να υιοθετήσουν ένα παιδί και οι επισκέψεις στα διάφορα ορφανοτροφεία της Ελλάδας ήταν συχνές. Τελικά, πήραν την απόφαση να μοιραστούν τη ζωή τους μ' ένα όμορφο δίχρονο ξανθό αγοράκι. 

   'Ηταν δύο μηνών όταν η μητέρα του αποφάσισε να το αφήσει σε κάποιο ορφανοτροφείο. Το λυπόταν. Ήταν αδύνατο να το αφήσει να ζήσει πλάι σε μια γυναίκα της οποίας της ήταν δύσκολο να συντηρήσει ακόμη και τον ίδιο της τον εαυτό. Δεν ήθελε να το δώσει. Μα δεν είχε άλλη επιλογή. Ίσως έτσι να ήταν καλύτερα. Ωστόσο, οι μήνες περνούσαν και ο μικρός Αλέξης, όπως τον είχαν ονομάσει οι κυρίες του ιδρύματος, μεγάλωσε όμορφα, δίχως να του στερηθεί απολύτως τίποτα και μαθαίνοντας να "συλλαβίζει την αγάπη" δίπλα στα υπόλοιπα παιδιά του ορφανοτροφείου τα οποία θεωρούσε αδέρφια του. Πλέον, εκτός από αυτά θα είχε και δύο υπέροχους γονείς. 

   Ένα χρόνο αργότερα, ο μικρός Αλέξης θα έκλεινε τα τρίτα του γενέθλια και οι διαδικασίες για την υιοθεσία του δεν είχαν ολοκληρωθεί ακόμη. Ένα τεράστιο πάρτι στήθηκε στο ίδρυμα και εννοείται ότι δε θα μπορούσαν να λείπουν ο Γιάννης και η Δήμητρα. Το ζευγάρι έπλεε σε πελάγη ευτυχίας. Τίποτα καλύτερο δε θα μπορούσε να τους είχε συμβεί. Ανυπομονούσαν για τη στιγμή που θα έπαιρναν στο σπίτι τους το μικρό αγόρι. 

   Λίγο πριν σβήσει τα κεράκια του το παιδί, μια μαυροφορεμένη ταλαιπωρημένη γυναίκα πλησίασε τη Δήμητρα και της έδωσε ένα καλάθι. Έπειτα, απομακρύνθηκε τρέχοντας από την αυλή πριν προλάβει να πει το παραμικρό η μέλλουσα μητέρα του παιδιού της. Άνοιξε το καλάθι και αντίκρισε δύο κίτρινες τουλίπες κι ένα γράμμα...

    «Σε ευχαριστώ που έδωσες χρώμα στη ζωή του παιδιού μου. Τώρα ο γιος μου θα ζήσει αξιοπρεπώς έχοντας δύο γονείς δίπλα του που θα το αγαπούν. Δώσ' του όσα δε μπόρεσα εγώ να του προσφέρω. Να σ' έχει ο Θεός καλά και να μου τον προσέχεις»
   
   Τότε η Δήμητρα θυμήθηκε τα λόγια του άντρα της εκείνη την ημέρα στο χειρουργείο. «Κάθε εμπόδιο για καλό» της είχε πει τότε. Μπορεί μια κακιά στιγμή να της στοίχισε τη ζωή του παιδιού της, αλλά χάρη σε αυτή σώθηκε η ζωή ενός άλλου παιδιού. Πόσο δίκιο τελικά είχε ο άντρας της. Πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή τελικά, σκέφτηκε η Δήμητρα και γύρισε στη γιορτή του παιδιού της προκειμένου να του προσφέρει τις πιο όμορφες στιγμές που θα είχε να θυμάται.

Eίμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»


Μαρία Μπρέντα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

© Free Blogger Template. Designed By El Design